martes, 2 de agosto de 2011

SongBird

Soy una fan declarada de la serie GLEE. Ayer terminé la segunda temporada, y cada capítulo me hace descubrir música increíble... Esta serie me ha permitido descubrir grupos como: Fleetwood Mac. GENIALES!

Y aquí os dejo una canción que ha robado mi corazón, "SongBird". Una canción de amor PRECIOSA!





Laia Gállego

jueves, 28 de julio de 2011

I'M FREE!

Al fin, después de todo un año de trabajo duro, de muchas horas sentada frente a un ordenador, de ser el comodín de la llamada, de hacer trabajos surrealistas y variopintos, de currar fines de semana, y de ir gastándome poco a poco... I'M FREE!

Por delante 34 días de no-madrugones, de no-alienación, de tiempo libre y de preparar, pensar, dormir, y espero que tomar el sol :).



Aunque no tengo planes, el simple hecho de saberme libre de esta esclavitud llamada trabajo, me hace sonreir :).

Una canción, y FELICES VACACIONES!








lunes, 25 de julio de 2011

Èxode 33:15

Hi ha dies, hi ha setmanes, en que s'amunteguen a l'ànima tants sentiments, tantes emocions, que costa posar-hi ordre, costa posar paraules. Potser es que son dies en que l'anima es més vulnerable i el món es posa d'acord per parlar-li, per omplir-la i fer-la moure's...

Llunyania. Avui es per tu, perquè sempre havia pensat que nosaltres seríem diferents, que ens tindríem l'un a l'altre, que no ens fallaríem.
Creia que no es faria amo i senyor de nosaltres aquest tarannà apàtic i distant que tant hem vist en d'altres.
Estava segura de que
érem amics, no només units per sang sinó per vida, per amor... Pensava sempre estaríem junts, que seríem invencibles. I no hi ets, tu tampoc hi ets. I no et puc forçar, però no hi ets, perquè no tens temps, perquè no tens forces, perquè no et ve de gust... I t'enyoro tant que em fa mal!




Por. A allò desconegut, por que bloqueja els sentits, la raó i les cames. Por a allò que no veiem encara, que implica moure'ns d'on som.
I la meva, por a donar-me tant, a ser vulnerable i esperar massa. Estimar sense mesura i fer-me mal.


I algú deia que portem a la motxilla
herències de vida, i potser jo ja he trobat quina es ...

Una certesa: Déu m'estima de manera INCONDICIONAL.

Una oració: Èxode
33:15

lunes, 11 de julio de 2011

Preparando una boda II

El día se acerca a un ritmo imparable, quedan tan solo dos mesecitos y poco a poco se van cerrando temas y vamos avanzando. Lo cierto es que aún quedan cosas, pero vamos adelante sin pausa.

Hoy me ilusiona mucho poder compartir la página web de la boda, que llevamos tiempo preparando con mucho cariño, y que al fin está en marcha a todo rendimiento.
La web se llama tevienesamiboda.com y es una página diseñada especialmente para comodidad de los invitados, para que en ella puedan confirmar su asistencia, contactar, ver con detalle el mapa de acceso al lugar de la boda, y podeis encontrar un blog en el apartado IDEAS.

Esta semana también hemos cerrado el tema de la ropa del novio, de los anillos, y en esta semana que empezamos, voy a por el tema del ramo y alquiler de algunos complementos logísticos.

Aqui os dejo algunas ideas de ramos que me inspiran, a falta de escojer el que al fin será para mi.

 
 
  

 

 








 
Bueno, espero encontrar el perfecto entre todas las ideas que tengo... ¿Os gustan? ¿Y la web, que os parece?

Como siempre, gracias a AQUÉL que nos provee en todo tiempo, que cuida de cada detalle de manera perfecta. Gracias Dios!


Laia Gállego

jueves, 7 de julio de 2011

DECIDIR

Com ha succeït que no me n'he adonat?

És cert que no em sobta, que no em ve de nou, que ja ho sabia, però quina soledat buscar-te i no trobar-te, mirar al voltant i veure que no hi ets, perquè has decidit no ser-hi.

Quasi tres dècades, potser es temps suficient per ser algú altre, algú diferent.
No sé si potser has oblidat les implicacions o el significat del que ets. O potser has quedat eixuta de tant lluitar, de tant donar-te, i ja no et queda res més.

Fa 28 anys vas decidir ser valenta, tant valenta com per lluitar per mi, per la vida. Vas decidir per mi. No era fàcil, vas haver de créixer de cop i fer-te forta.
Anys després, un cop fort, que no vas veure venir, que et va fer trontollar. Però de nou, vas lluitar, no vas caure i vas seguir endavant sense defallir.

A mida que va començar a passar el temps, vas creure't prescindible, ja no calia lluitar tant fort. I poc a poc, et vas començar a allunyar, alhora que t'esborraves a tu mateixa per escriure't de nou.

Potser és ara que jo me n'adono de que veritablement ets lluny. Ja fa temps que hi ets, però avui alguna cosa s'ha trencat molt dins meu.
Has decidit, i no per mi. Aquest cop, 28 anys després, has decidit de nou, i no per mi.




Però jo també decideixo avui, i decideixo que aquesta tristor no m’envaeixi, que no ho ocupi tot. Decideixo confiar en aquell PLA PERFECTE que se que existeix. TOT té un sentit i una raó, i hi ha un plà que va mes enllà de mi mateixa i del que puc veure. DESCANSO, CONFIO...

miércoles, 22 de junio de 2011

Preparando una boda I

A menos de 3 meses para EL DÍA, empiezan a haber cositas que preparar sin parar... Llevamos muchos días trabajando en la invitación y esta semana al fin podemos tenerlas.
Como es una boda low-cost, ha sido un privilegio y un placer contar con los dones de seres queridos que nos han ayudado, regalándonos su tiempo y talento. Gracias Sammy, gracias Dany, gracias Jesús, gracias Adauto.

Los invitados las recibirán los próximos días, aún nos falta hacer el ensobrado, pero no quería pasar por alto poder compartir nuestra invitación como adelanto por aquí. Y... con todos ustedes.... NUESTRA INVITACIÓN!!!!


Nuestra aventura con la boda va avanzando poquito a poco... Ya os iré contando!

Como siempre, agradecer a Aquel que tiene el control, por su cuidado infinito y provisión. GRACIAS!

sábado, 18 de junio de 2011

DÉCADAS Y ETAPAS

Esta semana pasada ha sido la selectividad, y pensando en ello, me daba cuenta que justo hace una década que la hice yo, con 18 años recién cumplidos. Eso siempre da que pensar.

Recordaba como fue para mí, los nervios que yo también tenía, la incerteza e ilusión acerca de mi futuro. Recordaba las horas que pasé estudiando, y que hice una apuesta con mi amiga Noelia, de que si la aprobábamos, nos íbamos a teñir el pelo de pelirrojas. Y así fue! :)

Cuántas cosas estaban aún por venir, cuantos cambios, cuantas personas que iban a ser importantes en mi vida, y que aún no conocía. Una década en la que me independicé antes de lo que pensaba, conociendo a las que aún son "mis hermanas" y viviendo tantas cosas con ellas... Una década en la que Dios me fue moldeando poco a poco, transformando mi vida pasito a pasito, pero sin duda en la que me rescató de lo que podría haber sido una vida muy distinta. Pequeñas decisiones, momentos, que ahora sé que fueron puntos de inflexión para cambiar mi vida.

Mi bautismo, con 18 años recién cumplidos.

 Mis "hermanas", mi familia al independizarnos.

Un regalo del cielo!

Quién me iba a decir que terminaría mi licenciatura de sociología casi 9 años más tarde, que me iba a ir a vivir a Barcelona para luego seguir independizada hasta el día de hoy, que iba a conocer y formar parte de Hosanna y todo lo que eso implica, que después de buscar el amor con tanto empeño, Dios iba a poner a mi mitad perfecta en mi camino y que de forma milagrosa e increíble iba a transformar nuestra relación día a día para que tuviéramos una unión inquebrantable, y que en unos meses daremos el paso de unirnos para siempre. Tampoco hubiera imaginado en ese momento el giro que daría la vida de mi madre, marchando a vivir a la otra punta del mundo.

En New York. Contigo.




Hosanna

Sempre presents, sempre al meu costat.

 
En una década caben muchas cosas, tantas que me da vértigo al tomar conciencia de todo lo que ha sucedido en estos 10 años. Cuando haces balance mirando atrás recuerdas algunas cosas con añoranza, pero SIN DUDAR, no volvería atrás. Soy otra persona, renovada, más sabia, más madura, más serena, más cansada también, pero enfocada a lo que de verdad importa, que es Jesús, y confiada en que voy a vivir aún muchas cosas más que ahora no imagino.

 Con mi hermano Isaac, en la iglesia que me vio crecer.

Viaje a India. Trascedental.

Con mamá y Esther.

Estoy cerrando una etapa, sin duda: después de 7 años compartiendo piso con gente diferente, esta semana se ha marchado mi última compañera de piso, y voy a estar un par de meses sola para en Septiembre empezar una etapa nueva y emocionante: el matrimonio; terminé mis estudios recientemente después de muchos años de esfuerzos y equilibrios; soy nuevo miembro de una iglesia, después de media vida en otra. Capítulos que se van cerrando para cerrar una etapa y dejar paso a una nueva. Emocionante!



jueves, 9 de junio de 2011

Live or exist?


Darrerament el meu temps s'esmuny d'una manera que no entenc, s'en van els dies, les hores, i no me n'adono. Cada dia el mateix, cada dia hores que marxen i tinc la sensació de ser al mateix lloc.
Paraules, idees, pensaments que s'amunteguen al meu cap, i sobretot al meu ventre. Amb ganes de sortir, com si es tractés d'un ocell tancat a una gàbia. Presoners de les seves pròpies limitacions, presoners que no saben en quina forma sortir, no troben els canals, la manera... I resten invisibles però presents.
Feix d'anhels, de desitjos i somnis que romanen aparentment endormiscats dins meu. Creativitat aparentment inexistent que comença a dir-me a cau d'orella que ja es hora de brollar. Intensitat eclipsada per aquesta societat i per aquest ritme de vida frenètic.

Nomès en ELL aconsegueixo trobar la pau que implica saber que hi ha un plà perfecte en que tots aquests somnis i anhels que encara no tenen nom, hi tindràn cabuda. Aconsegueixo tenir PLENITUD.